ANG PUSO KO’Y TUWANG-TUWA

(My Heart Leaps Up by William Wordsworth)

Ang puso ko’y tuwang-tuwa tuwing nakikita 
	Ang bahaghari sa kalawakan;
Ganito ang nadarama ko noong aking kamusmusan;
At ganito pa rin hanggang ngayong ako’y binata na;
Sana nga’y di na magbago hanggang sa tumanda,
	Kundi, hayaang ako’y mamatay!
Ang Kamusmusan ay ama ng Nagkakagulang;
At hanggad ko na ang mga araw sa aking buhay
Ay pagbuklud-buklurin ng likas na paggalang. 

My Heart Leaps Up by William Wordsworth

My heart leaps up when I behold 
   A rainbow in the sky:
So was it when my life began; 
So is it now I am a man; 
So be it when I shall grow old, 
   Or let me die!
The Child is father of the Man;
And I could wish my days to be
Bound each to each by natural piety.

PANAMBITAN

(A Sea Dirge, from The Tempest, by William Shakespeare)

Sa labing-isang talampakang lalim nahimlay
Ang ama mo; Naging korales na ang kalansay;
Sa dating mata niya’y kuminang ang mga perlas;
Walang bahagi niya ang nawalan ng kulay.
Datapwa’t tiniis ang paglilitis ng dagat
Hanggang sa maging isang bagay na iba’t sikat.
Ang agunyas niya’y oras-oras inihuhudyat ng mga nimpa:
Ding-dong.
Pakinggan mo! Dinig na dinig ko, —Ding-dong, tunog ng kampana.

A Sea Dirge, from The Tempest, by William Shakespeare

Full fathom five thy father lies;
Of his bones are coral made;
Those are pearls that were his eyes:
Nothing of him that doth fade
But doth suffer a sea-change
Into something rich and strange.
Sea-nymphs hourly ring his knell:
Ding-dong.
Hark! now I hear them,—Ding-dong, bell.

DAPAT BA KITANG IHAMBING SA ARAW NG TAG -INIT

(Sonnet XVIII / Shall I Compare Thee to A Summer’s Day by William Shakespeare)

Dapat ba kitang ihambing sa araw ng tag-init?
Higit kang marilag at mas mahinahon;
Marahas ang tag-init sa mga bulaklak,
At saglit lamang makipagtipan sa panahon;
Kung minsan nakakapaso ang apoy,
Madalas, naglalaho ang gintong kulay;
Ang ngayo’y kaysigla, mamaya’y tatamlay,
Dahil kaya sa tadhana o nagkataon lamang?
Ngunit ang Tag-araw mo’y walang hangganan,
At hindi magmamaliw ang taglay na kagandahan,
Kamatayan ma’y hindi makapaghambog,
Kung walang kupas ang iyong alindog.
	Hangga’t ang tao’y buhay o humahanga,
	Kariktan mo’y hinding-hindi mawawala.

Shall I Compare Thee to a Summer’s Day (Sonnet 18), by William Shakespeare

Shall I compare thee to a summer’s day?
Thou art more lovely and more temperate.
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer’s lease hath all too short a date.
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed;
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature’s changing course, untrimmed;
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow’st,
Nor shall death brag thou wand'rest in his shade,
When in eternal lines to Time thou grow'st.
    So long as men can breathe, or eyes can see,
    So long lives this, and this gives life to thee.

ISANG DALIT NG BUHAY

(A Psalm of Life by Henry Wadsworth Longfellow)

Huwag mong bibigkasin sa iyong pananaghoy,

    Na ang buhay ay lungkot, lipos pa ng bangungot;

Kumbaga'y kaluluwang katamlay walang latoy,

    Di tulad ng inakalang ang lahat ay marubdob.



Ang buhay ay patunay! Ito'y pagtataguyod!

    At hindi nagwawakas ang tungkulin sa wala; 

Mali ang pagtuturing na alabok ang buod,

    Hindi 'yan tinutukoy sa diwa ng tadhana.



Hindi lang kasiyahan, at lalong hindi hapis

    Ang laang kapalaran o layuning makamit; 

Kundi pagsusumikap at mahigtan pa bukas

    Ang hangad na pag-unlad at pagsulong na ibig.



Malawig ang sining, ang Panahon maiksi,

    At kahit na matapang at may tatag ang dibdib,

Ito ma'y nababagabag, kinakabog ang kawangki

    Sa tindi ng umbaying parating naririnig.



Saan man makibaka sa larangan ng digma,

    Kahit na panandali ang tanggulan at Buhay,

Iwasang makatulad sa bakang walang gawa!

    Maghain ng tagumpay mahirap man ang pakay.



Huwag maghintay ng Bukas, ginto man ang pangako!

    Iwan na ang Kahapon kung saan nakaraos!

Agap--sabay sa agos--ang Ngayon ay naririto!

    Gawing tikin ang lakas at ang patnubay ng Diyos.



Hitik ang kasaysayan sa dakilang adhika,

    Marami ang bayani na huwaran sa gawa;

Sikaping matutunan ang gawaing dakila,

    Lalo na ang pamanang di kukupas ang diwa.



Bakas ng karanasan ang sundan sa pasigan,

    Upang ang pamamandaw ay umayon sa gabay;

Mabagbag man ang barko at liban ang kaibigan,

    Di lulubog sa laot ang bihasa at sanay.



Kung gayon, halikayo at tungkuli'y tuparin,

    Gaya ng pagkaalam, makitalad sa buhay;

At sa pananagumpay, ituloy ang hangarin,

    Matiyagang magsikhay, gayundin ang maghintay.

A Psalm of Life, by Henry Wadsworth Longfellow

Tell me not, in mournful numbers,
   Life is but an empty dream!
For the soul is dead that slumbers,
   And things are not what they seem.

Life is real! Life is earnest!
   And the grave is not its goal;
Dust thou art, to dust returnest,
   Was not spoken of the soul.

Not enjoyment, and not sorrow,
   Is our destined end or way;
But to act, that each to-morrow
   Find us farther than to-day.

Art is long, and Time is fleeting,
   And our hearts, though stout and brave,
Still, like muffled drums, are beating
   Funeral marches to the grave.

In the world’s broad field of battle,
   In the bivouac of Life,
Be not like dumb, driven cattle!
   Be a hero in the strife!

Trust no Future, howe’er pleasant!
   Let the dead Past bury its dead!
Act,act in the living Present!
   Heart within, and God o’erhead!

Lives of great men all remind us
   We can make our lives sublime,
And, departing, leave behind us
   Footprints on the sands of time;

Footprints, that perhaps another,
   Sailing o’er life’s solemn main,
A forlorn and shipwrecked brother,
   Seeing, shall take heart again.

Let us, then, be up and doing,
   With a heart for any fate;
Still achieving, still pursuing,
   Learn to labor and to wait.